Afgelopen dinsdag besloot ik dat ik mijn nieuwste liefde ging kopen. Ga niet te snel met je eventueel amsterdamsroodgekleurde gedachten, want ik zeg er maar meteen achter aan dat mijn nieuwe liefde een digitale SLR camera is. Sommige mensen als Nikki moeten door rivers deep en mountains high gaan voordat hun droom kunnen verwezelijken, voor mij was dit nog een grotere queeste. Frodo eat your heart out, Jefta moest naar Noord Brabant. Naar Bakel

wel te verstaan. Zoals je kunt zien op het kaartje nadat je op “Bakel” klikt, is het vlakbij Eindhoven en Boxmeer. “Geen probleem!” dacht Jefta dapper, denkende aan vele dagen op de weg, snelweg of taxibaan die hij heeft gezien. Maar wat Jefta in zijn achterhoofd al wel wist, was dat hij deze onderneming samen met de Nationale Spoorwegen moest aangaan. 9292ov punt nl gaf aan dat dit mij 3 uur zou kosten heen, en natuurlijk ook 3 uur terug. Maar, aan het einde van die embarmelijke 3 uren zou mij een voorwerp gegeven worden die mij die 3 uur terug wel zou veranderen in 180 glorierijke minuten.Vol goede moed verscheen ik op rond 15.45 op Nunspeet Centraal gewapend met een

 

boek

, ipod en bugles. Oh yeah, thats right, bugles! Alleen al zittende en genietende van een luide ipod werd mij meteen duidelijk dat mijn eerste tegenslag was geincasseerd: onder de geluiden van mijn muziek in de oren verdwenen opeens alle mensen van het perron en verschansten zich in de wachtruimte of ergens anders in de buurt van het spoor. De boodschap was duidelijk: vertraging. Van een man zonder gebit maar met open mond vernam ik dat de trein een half uur vertraging had. Orks uit het noordelijke ThornSpick hadden het spoor waarschijnlijk geterroriseerd. Algoed, gezien de abundance van de vrucht van de Geest “geduld” in mij was dit natuurlijk geen probleem. Even wachten, nog meer ipod luisteren en lezen. De trein kwam, ik ging gewoon door met de ipod en boek, nu aangevuld door de bugles, en mijn dag kon niet meer stuk. Bugles en een spiegelreflex, alleen de terugkomst van onze Heiland zal meer glorierijk zijn! Helemaal omdat eenmaal in Zwolle ik ook nog een king size milkshake aan toevoegde waar ik tot aan Arnhem plezier van had. Ik ben er achter gekomen dat als je veel trek hebt en niet wil snoepen, dus gewoon een kingsize milkshake moet kopen, die jaagt al je verlangens naar meer over de rand van de cliff!Mijn trein had veel moeite met het traject Arnhem – Nijmegen. Iedereen weet dat Nijmegen ongeveer de vervelendste plek op aarde is, vooral omdat iedereen daar zo raar praat. Misschien zeg je nu: “maar Jefta, breek je nu het hart van George niet?” Maar dan zou ik zeggen: “George praat niet brabants maar limburgs! Dat is heel wat anders!”
Alsof de tongval (met nadruk op val) al niet genoeg was, was Nijmegen Centraal ook nog eens stampersvol, waardoor ik mijn tweede half uur vertraging incasseerde. “So, you wanna buy a Canon? BANG! take that!” hoorde ik

 

Bas Rutten

al zeggen. Eenmaal aangekomen in Nijmegen viel me het alles mee, er waren weinig locals aanwezig en kon gerust genieten van volleerde ABN. Ja, met de B van beschaafd er nog in. Het bommeltreintje waarmee ik mijn reis verder maakte was ok, en eenmaal aangekomen in Boxmeer stond mij de volgende uitdaging te wachten: Het verhaal wou dat de gemene Saruman alle informatie met betrekking tot reizen met de bus had weggetoverd. Dit gerucht bleek waar.
Daar stond ik, in Boxmeer, en kon me opeens inschatten hoe Remi zich zo vaak had moeten voelen in het tragische boek “Alleen op de wereld”.
Gelukkig stond er wel 1 bus, en na navraag bleek het DE bus te zijn die ik moest hebben. Kijk, dat was even mazzel! des te meer omdat ie meteen wegging en niet aan had moeten denken om nog een uur te wachten op dezelfde provinciale bus. De bus was getrouw en bracht me naar Bakel. Hier ontmoette ik mijn toekomstige camera en verkoper. Een zeer aardige man, leuk huis en goed ingericht en zijn vrouw bleek ook met dak- en thuisloze mensen te werken. Meteen natuurlijk de coolste verhalen uitgewisseld. Ik moet bekennen dat zij gewonnen had. Ze vertelde dat een van haar collega’s een keer was achterna gezeten door een client met een hakbijl. Daar konden mijn vliegende stoelen niet tegenop!Tegelijk met deze mooie verhalen tintelde mijn hele lichaam natuurlijk aangezien ik de beste mijn zijn geld had gegeven en nu de Canon Eos 400D met 28-105 lens de mijne mocht noemen. En mét batterygrip! Dáár kan ik indruk mee maken!

Nu kwam het moment dat ik kon gaan genieten van alle voordelen die deze camera biedt, ik moest namelijk weet terug! Vanwege mijn forse vertraging van eerder op de middag/avond was ik wat later en moest nu ook echt weet terug om er zeker van te zijn dat ik de laatste trein kon halen. De verkoper was zo aardig mij een stukje opweg te helpen, vanaf Helmond begon mijn glorieuze terugkomst! Deze begon wel geheel in NS stijl, kom net aanlopen rijd de trein weg. De volgende trein kon mij echter niet ontwijken en daar zat ik dan, blij. Eenmaal aangekomen in Eindhoven nam ik de intercity naar Utrecht. Tenminste, dat was de bedoeling. Een zeer vriendelijke vrouwestem nam Eindhoven Centraal over door iedereen te laten horen dat MIJN trein niet naar Utrecht ging vanwege een kapotte bovenleiding! En er werd mij geadviseerd om via Rotterdam te reizen. Zoals me eerder als Remi voelde, waren het nu Pacha en Cuzco naar wie mijn gedachten uitgingen, toen hun enige ophangbrug naar het paleis van Cuzco de afgrond ging verkennen, en ze dus weer door Nikki’s rivers deep en mountains high moesten gaan om hun doel te bereiken.

Ik dus maar naar Rotterdam, om 10u ’s avonds, mijlen verwijderd van mijn eigen zachte bed en natuurlijk powerbook. Iets diep in mij wist dat ik dit bed nooit zou halen, vandaag. Maar er gebeurde ook iets geks, iets bijzonders maar ook zo bekends… Ik was … blij! Ik houd namelijk wel van reizen en helemaal als het betekend dat de dingen anders gaan dan gedacht! Alleen met die gedachte was er in mij 1 zorg: mijn batterijen van mijn telefoon waren nagenoeg op… Ik had me er al bij neergelegd dat Nunspeet hem niet zou worden, maar dan tenminste wel Maasluis of Utrecht. Door mijn telefoon op rantsoen te gebruiken hoopte ik het nog te kunnen halen. De reis naar Rotterdam ging goed, kwam nog een EOS gebruiker tegen. Utrecht was ook perfect mogelijk! Toen begon de spanning weer: zou ik iemand kunnen vinden in Utrecht om bij te kunnen slapen?
Gelukkig is Utrecht een stad die aan mijn kant staat, iets wat in Nijmegen wel anders zal zijn. In Utrecht bevinden zich namelijk legio leuke mensen, en een van die mensen had ik aan de telefoon: Margreet! bedankt Margreet! Het was dan niet zo opgeruimd, en het deken misschien niet zo dik, maar slapen deed ik wel en zo ook mijn rikketik. De verwarming was trouwens wel goed. En de stokbroodjes rond middernacht die mij deden denken aan de Zweedse Fika, cultureel hoogtepunt uit het noordelijke land. Met de camera in mijn handen deed het me denken aan de bijna-hemelse ervaring met de milkshake en bugles, eerder op de dag…