Afgelopen weekend had ik een unieke ervaring die zoveel indruk op mij maakte dat ik meteen wist waar ik mijn volgende blog over zou schrijven: Het moment dat de ogen van de Oude Reus op ons gericht waren.

Natuurlijk vraag je je af wat ik bedoel. Ik begrijp deze gedachte en zal daarom ook de komende blog gaan vertellen wat er is gebeurd.

Op een zonnige vrijdagmiddag vertrok ik samen met Jesse en Anne Esther naar Zwolle, om ons bij Matthijs te voegen en dan door naar het noorden van het land te reizen. Naast het feit dat daar een bruiloft was waar we kort bij aanwezig waren, was er een familieweekend georganiseerd door mijn ouders en neef en nicht met hun gezin. Dit weekend vond plaats in de provincie Drenthe, in het plaatsje Schoonloo. Hier hadden wij voor een weekend een comfortabel huis gehuurd. Hier kan geen tent, caravan of zelfs chalet tegenop. Naast dat we hier verbleven deden we wat activiteiten met elkaar. 1 van deze activiteiten was het wandelen op een pad door de bomen. Mijn fantasie slaat dan natuurlijk helemaal op hol. Hoe verschrikkelijk mooi moet dat welniet zijn, een looppad door de bomen. Ik zag bruggetjes gemaakt van lianen, boomschors en gelijmd door dat spul wat uit de bomen komt en zo plakt! Ik had nog niet mijn indianenpakje aan gedaan, maar ik had er zin in! Toen we eenmaal daar waren bleek dit pad door de bomen een flinke bummer te zijn. Een blauwe ijzeren constructie op 10 tot 20 meter hoogte was ongeveer even interessant als surfen op een snijplank. Ook mag er geconstateerd worden dat de veluwse bossen rondom mijn woonplaats aanzienlijk mooier zijn dan de verzameling bomen in Drenthe.

Des avonds hadden we een andere activiteit, namelijk in het plaatselijke dorpje een biertje pakken. Jeroen Marcus, die ook mee was sinds hij en mijn zus een relatie hebben, kwam met dit voorstel. Zo gezegd zo gedaan, we gingen in de auto en trapten em aan!
Dit was samen met mijn zus Anne Esther, Jesse mijn tweelingbroer, Hanneke mijn achternichtje met haar vriend Nelson, mijn achterneefje Joost en een vriend van hem genaamd Vincent. We verkasten ons met zijn allen allereerst naar de pinautomaat, om onze weg te vervolgen naar een tent waar wat muziek vandaan kwam en gezien de lichten een discobal draaide. Aangezien ik niet vies ben van een flink potje dansen dacht ik: “dat is onze tent voor vanavond.” En daar gingen we, met zijn allen naar het cafe/restaurant De Oude Reus. Deze tent draagt deze naam vanwege de wereldberoemde legende van de 2 reuzen Ellert en Brammert. Dit duo terroriseerde elke voorbijganger die bij hen in de buurt kwam en beroofde hen van hun bezittingen al dan niet hun leven. Maar op een dag ontvoerden ze de mooie Marieke. “Het arme meisje werd meegesleept naar het hol en moest daar zeven jaar lang het huiswerk verrichten. Een nadeel van een vrouw in huis voor de rovers was, dat ze nooit meer samen op pad konden gaan. Steeds moest een van beiden Marieke bewaken. Eens toen vader Ellert alleen met Marieke in het hol was, gaf hij haar de opdracht om hem te scheren. Marieke rook haar kans en sneed tijdens het scheren hem met het vlijmscherpe scheermes de strot af. “ Kijk, dat is nog eens een keer bloederige folklore van de eerste plank. Sweeney Todd eat your strot out! Het cafe waar we dus kwamen was dus vernoemd naar 1 van deze 2 reuzen. Je kan wel begrijpen dat ze in dat dorp geen vrouwelijke kappers hebben. En op deze rustige zaterdagavond kwamen wij in Schoonloo, naar het cafe. Achterneefje Joost en maat Vincent kregen koude voeten: deze twee die-hard hiphoppers compleet met petjes en wijde broeken waren natuurlijk niet een veel geziene verschijning in het dorp en eigenlijk gold hetzelfde voor iedereen die mee was. Ieder van ons kleed zich niet in een erg dorpse look. Maargoed, we hadden dorst dus Jeroen deed de deur open en we wandelden naar binnen.Tot mijn grote verbazing zag ik iedereen maar dan ook iedereen in het cafe zich omdraaien om ons ongegeneerd ongelovig aan te staren. De muziek viel nog net niet weg. Dit duurde een enkele momenten, toen ging men weer bezig met wat men aan het doen was. We vonden ons plekje aan een tafeltje, en genoten van geluiden als: “BIER!” en “BOEREN!”. Nog iets wat ook wel memorabel was, waren de mullets. Zowel mannen als vrouwen liepen met deze bijzondere haardracht rond. Ik waande mij terug in de jaren 80 en 90. Ook de muziek was van deze tijd. Bij binnenkomst kreeg ik een woord: Eye of the Tiger. Geen 10 minuten later schalde dit nummer door de boxen! Nelson, de vriend van mijn achternichtje Hanneke, vermaakte zich het best van allemaal. Het mooie is dat hij als enige afrikaan in de club was, als zijnde Angolees. Als je zijn en mijn verlangen naar dansen in centimeters zou moeten uitdrukken, zou ik op 80 centimeter zitten tegenover zijn 145 centimeter! Hij was dan ook de eerste die de dansvloer op was, mij verbouwereerd achterlatend. Ik zag het echter als een mooie anekdote om te kunnen zeggen dat ik heb gedanst in een sjonnie tent, dus ik met Jeroen, Hanneke en Anne Esther de dansvloer op. Na enkele minuten attendeerde Hanneke mij erop dat een hele groep jongeren naar mij zaten te kijken, waarschijnlijk waren ze weggeblazen door mijn bizarre dansbewegingen. Ik moet zeggen dat die gedachte mijn ego wel streelde.

En zo waren de ogen van de Oude Reus op ons gericht deze avond, maar kan daarbij vermelden dat wij onze ogen ook wel hebben uitgekeken!