doch·ter (dev; dochteren, dochters)
1 kind van het vrouwelijk geslacht in relatie tot de ouders

De van dale is er duidelijk over: een dochter is van het vrouwlijke geslacht. Geheel niet van mij op toepassing dus. Toch was er een persoon die een woord van de HEER voor mij meende te hebben, en daarbij de perceptie had dat ik een vrouw was. Laat ik deze situatie voor jullie uit de doeken doen, want naast dat het jullie leesplezier hopelijk te goed zal doen, zit er ook nog een les in! Alvorens ik begin, moet ik wel vermelden dat ik tijdens mijn verhaal nogal kan afdwalen. Wat overigens geheel niet ongewoon is voor mij, zoals de mensen die mij kennen wellicht wel weten.

Maar goed, er moet een begin zijn, dus waarom niet meteen hier?
Er was (en is) een tijd, die met enige regelmaat terugkomt, wanneer mijn haar zich tot fenomenale lengtes laat groeien. Dit heeft naast mijn luiheid (tegenover ijdelheid natuurlijk) ook te maken met mijn portemonnee, aangezien die altijd wat leger is na een bezoekje Hair Today, en deze uitjes dus graag beperk. Meestal wacht ik met naar de kapper gaan totdat ik over mijn persoonlijke lengtegrens heen zit. Dit was voor mij enkele weken geleden het geval en naast deze letters vind je ook het “voor” en “na” resultaat. Val alsjeblieft niet over de bril en haardracht, deze was enkel en alleen om te tonen hoelang mijn haar was. Ik wil ernaast wel vermelden dat de 2e foto, de “na” foto, genomen is in Stockholm, een stad waard om eens te bezoeken! (Ik dacht, laat ik dat maar wel eens vermelden op mijn blog)

Dus! Mijn haar is nu al een poosje netjes geknipt en dus geen reden what so ever om mij als vrouw aan te zien. Dit wou eerder nog weleens gebeuren, en dat ik werd nagefloten en “lekker ding!” naar me werd geschreeuwd! Oke, dit is niet helemaal waar, maar als jongeman van 14 jaar heb ik menig grapje van uitgaande (dronken) jeugd op de zaterdagavond in het dorpse Nunspeet moeten ondergaan. Ook hier overdrijf ik misschien weer, ik denk dat ik deze incidenten op 3 handen kan tellen. Het punt wat ik probeer te maken is dat vroeger er weleens een lichte vorm van enig begrip was als men mij aanzag voor het andere geslacht. Maar nu ik een enorme torso heb, armen als staaldraad en schouders zo breed als de russische toendra kan deze verwarring natuurlijk niet meer voorkomen. Lang haar of niet. Daarbij zal mijn masculine kaaklijn mij zelfs bij een weelderige krullenbos haar elke gedachte over vrouwelijkheid uit de wereld helpen.

Dit alles hield echter iemand toch niet tegen om mij als “dochter” te bestempelen.

Ik zal even de desbetreffende situatie voorleggen. Op een mooie zaterdagmiddag bevond ik mij in de Ahoy, waar H.O.E. plaatsvond. Nu zeg je natuurlijk; “HOE?”. “Ha!” zeg ik dan; “Dat staat voor “Heaven On Earth”.” Zie hoe (haha) elke eerste letter van elk woord de afkorting vormen. Snap je em? Ik was daar dus, en er was een samenkomt in zaal 1, een celebration met een grote band en koor, plus spreekster Heidi Baker. Naast dat dit koor een bekoorlijk (haha) geluid wist te produceren, waren de woorden van Heidi Baker ook niet gek, laat staan haar magnefieke zwaardvecht techniek. “Waarom zou ik stil zitten als ik bid?” moet mama Heidi hebben gedacht, toen we gingen bidden dat de hoofden van de slangen (geestelijke beeldspraak, wees niet bang) er af gehakt zouden worden. Wat ik ook behoorlijk briljant vond was dat gebedskrijgster Angela Greenig vrijwel meteen ook op het podium te vinden was, headbangend en snel ook met het zwaard in de hand. Geen vierkante centimeter Co2 was veilig die avond. Wat ik deze 2 pittige dames moet nageven is dat ze ten eerste “behoorlijk pittig” zijn, om de woorden van nieuwe vriend David maar te gebruiken, maar ook omdat ze wel zichzelf behoorlijk voor schut durven te zetten. Ik bedoel dit uit de grond van mijn hart op de meeste serieuze en respectvolle manier. Elk mens wat niet zichzelf maar de God op nummer 1 zet en er ook naar handelt, ookal kijken 7000 mensen naar je, heb ik respect voor. Ik dacht dat zoiets heet ‘GEEN vrees voor mensen’. Iets waar we niet altijd goed mee om kunnen gaan als mensen. We willen leuke dingen zien en horen maar het moet niet te gek worden, ookal is het de waarheid. Het doet me een beetje denken aan de discipelen die spraken over de opgestane Jezus, terwijl de geestelijke bobo’s van hun tijd dit hen verboden hadden, op straffe van stokslagen.

Terwijl ik me dus in deze entourage aan interessante mensen bevond lag ik vredig op de vloer te genieten van de bekoorlijke geluiden van het koor en hun band. Ik stond/lag bijna voorin, vlakbij het podium, geen gekke plek dacht ik zo. Het toeval wou dat ik me ongeveer in het epicentrum van alle Heilige Geest junkies bevond. Dit klinkt misschien denigrerend, maar zo is het niet bedoeld. Zoals iemand een Love Junkie kan zijn, of een muziek Junkie, kan iemand zich ook steeds uitstrekken naar een ‘fix’ van de Heilige Geest. Deze jongens om mij heen hadden het behoorlijk te pakken dus het was wel een grappig gezicht en hier en daar ook geluid. Om de haverklap vielen ze weer op de grond, om daar even te blijven liggen. Als jullie tot zover hebben gelezen weten jullie natuurlijk dat ik ook op de grond lag, ookal was dit wel een gecontroleerde decentie. Dus, terwijl ik daar vredig lag op mijn rug, was er een knakker achter me die vroeg of hij voor me mocht bidden. Mijn devies voor zo’n vraag is altijd hetzelfde: doen! Laat nooit een moment om gezegend te worden onbenut. Als je een koekje wordt aangeboden is mijn devies trouwens hetzelfde. Wees niet nep-beleefd, zeg wat je wil. Als mensen je iets aanbieden moet dit ook uit echtheid zijn dus willen ze je wat geven. En het is waar wat ze zeggen: geven is beter dan ontvangen, dus ontneem niet iemands kans om iets te geven uit blijdschap.
Maar deze gast dus voor mij bidden. Ik verstond er niks van, want het koor opereerde op ongeveer 145Decibel, wat ongeveer alle andere geluiden wel elimineert. Misschien had dit ook te maken dat ik met 3 meter van enorme boxen bevond, ik weet het niet. In elk geval, ik lag nog steeds rustig op mijn rug, de hand van de knakker lag op mijn linkerschouder en ik was werkelijk God dankbaar dat een broeder voor me wou bidden. Echt, dat waardeer ik enorm. Vredig lag ik daar, toen mijn sjaaltje ineens werd verwijderd van mijn mond. Dit sjaaltje zat ZEER comfortabel om mijn mond en wangen heen, heerlijk warm. Fijn als je verkouden bent. Maar ik werd dus wreed gescheiden van deze luxe en er begon een (jonge?)dame voor me te bidden, onaangekondigd. Omdat het geluid zo hard was en deze dame wel verstaanbaar wou bidden, boog ze naar me toe, om met haar mond vlakbij mijn oor te zijn om zo verstaanbaar te praten. Begrijpelijk. Wat minder was, was dat deze vrouw in tegenstelling tot mij wel lang haar had, en dit om een of andere reden om mijn gezicht liet rusten. geen onprettige, maar ook geen prettige ervaring. Ze begon te bidden en wat te profeteren, en begon met: “Ja, mijn dochter…!” Ik dacht, dit is of heel erg grappig of ik heb het verkeerd verstaan. Maar nee, enkele tientallen seconden later viel het woord dochter weer!
Ik moest hierom wel lachen en des te meer bij de gedachte dat zij zou kunnen denken dat ik manifesteerde op haar gebed door te lachten. Dit was wel een gedachten-cyclus waar ik even in bleef, om vervolgens te herinneren wat ze ookal weer had gezegd. Verbazingwekend genoeg was dit allemaal behoorlijk raak gebeden! Ze had een woord over wat God met me wou doen, en dit klopte wel! Zelfs nu ik het schrijf wordt ik hierdoor opgebouwd. Ik bedenk me wat ze bad en denk “oh ja, dat moet ik gewoon doen! God heeft dit vaker zo tot me gesproken!” Dus zelfs door alle ongewenste sjaal-van-mijn-mond, haar-op-mijn-gezicht en de misperceptie van mijn geslacht, kan God blijkbaar toch door haar heen spreken. Ik vind dat eigenlijk een erg gerustellende gedachte. Ik hoef niet te werken of wachten tot ik perfect ben, ik hoef niet alles goed te doen, totdat God door mij heen kan werken of spreken. Dat geld dus ook voor mensen om mij heen. Ookal begrijp ik ze niet altijd, ja zelfs als ze dingen fout doen, nog steeds kan er goeds doorheen komen en kan ik gezegend worden!
Een les die ik eerder had geleerd maar een herhaling is altijd welkom…

En de misperceptie van mij als zijnde dochter… Ik dacht aan mijn korte haar, ik dacht aan mijn armen van staaldraad, ik dacht aan mijn kaaklijn, ik dacht zelfs aan mijn schouders breed als de toendra van de sovjet unie. Ik dacht en ik dacht en ik dacht. En ik denk nog steeds.

Waarom!

Waarom?